دارالصناعه

هر دارالصناعه‌، دو سرپرست‌ داشت‌، یکی‌ قائد که‌ وسایل‌، سلاح‌ و افراد جنگی‌ را تهیه‌ می‌کرد، دیگری‌ رئیس‌ که‌ وسایل‌ حرکت‌، بادبان‌ و پاروزنی‌ کشتی ها را اداره‌ می‌کرد. هرگاه‌ یک‌ یا چند کشتی ‌برای‌ عزیمت‌ به‌ جنگ‌ آماده‌ می‌شدند، یک‌ فرمانده‌ کل‌ نیز از میان‌ رجال‌ دولتی‌ برای‌ فرماندهی‌ دریا تعیین‌ و عازم‌ می‌شد.[1]

          دارالصناعه‌ها در شهرهای‌ ساحلی‌ برپا می شد.[2]مسلمانان از سده‌ اول‌ هجری برای‌ تأمین‌ امنیت‌ سواحل‌ در مقابل‌ حمله ‌دشمن‌، در شهرهای‌ بندری‌ ‌ به‌ کشتی‌ سازی‌ توجه‌ نمودند و مراکزی‌ را در بندرگاههای‌ شام‌، مصر، افریقیه‌، مغرب‌ و اندلس‌ برپا کردند. در اندلس‌ بیش‌ از هر منطقه‌ای‌ شهرهای‌ بندری‌ و دارالصناعه ‌بوجود آمد، چرا که‌ ارتباط‌ این‌ منطقه‌ با شمال‌ افریقا و مصر از طریق‌ دریا بود.[3]کارخانه های کشتی سازی که مسلمانان‌ در حوزه‌ مدیترانه تا پایان‌ سده‌ ششم‌ هجری‌ تأسیس‌ و یا تجدید بنا کردند‌ به‌ چهار گروه‌ تقسیم‌ می شوند: مراکز کشتی‌ سازی‌ شام‌، مصر، مغرب‌ و اندلس‌.


[1]زیدان، جرجی، تاریخ تمدن اسلام، ج1،ص160.

[2]ابن‌ خلدون‌ معتقد است‌ شهر ساحلی‌ باید در کنار ملتی ‌پرجمعیت‌ بنا شود، تا در هنگام‌ حمله‌ دشمن‌ توانایی‌ دفاع‌ از آن‌ را داشته‌ باشند و یا کنار کوهستانی‌، تا در موقع‌ لزوم‌ به‌ کوهستان‌ پناه‌ برند. ابن خلدون، مقدمه، ج2، ص687-688.

[3] . مونس، حسین، سپیده دم اندلس، ص522؛ وی معتقد است که بنابر اهمیت بنادر در غرب جهان اسلام، نام گذاری این مراکز معنادار است. در مغرب و اندلس برای لنگرگاه مرسی به جای مینا (بندر) به کار می رفت. به ویژه بندرهایی که مسلمانان ایجاد کرده بودند، با این نام خوانده می شد. این بدان معناست که بندر معمولا ابتدا لنگرگاهی برای کشتی ها بود، سپس پیشرفت می کرد. مانند تونس، المریه و بجانه.

/ 0 نظر / 19 بازدید